eflatun sufleler...

milyonkerebir

2012-02-03T12:03:00.001+02:00

"iki kere iki dört çekilmez birşey. iki kere iki dört, bana sorarsanız küstahlıktır. iki kere iki dört, ellerini böğrüne dayayarak yolumuzu kesen, sağa sola tükürük atan bir külhanbeyinin ta kendisidir. iki kere ikinin yetkinliğine inanırım , ama en çok övülmeye değer bir şey varsa, o da iki kere ikinin beş etmesidir.."

dostoyevski / yeraltından notlar

Sahi Mutsuz musun..?

2012-02-02T16:41:00.001+02:00

*En güzeli, senin kadar sevilmedi..

"..beni yanlış evlerde aradılar, süt dökmüş kedilerin, kapısı kilitli dağların yamacında. gereğinden fazla süren suskunluğun eşiğindeydim oysa. kadınları, kuşları, kendimi. pamuk tarlalarını hiç terketmedim ama. beni yanlış evlerde aradılar, ku- rumuş bir bahçenin duvarında. yüzüne yaz değmiş çocukluğun saflığındaydım, kıskacında. orada. çay içiyordu. sıkılıyordu. hamamda şarkılar söylü- yordu görüntüm. işbaşı yapıyordu çalıntı zamanlarda. oysa geri dönecek gücü kalmayana dek yüzüyordu su- larda. ölümsüzlüğü düşlüyordu; paylaşılan bir ölümün sınırını. iki yüzü keskin bir bıçağın kınını, onu. ayna. beni yanlış öptüler aslında.."

(Altay Öktem)

*ben hep, senin şarkını söyledim.

kendineaitbirodakendineaitbirodakendineaitbirodakendineaitbiroda..

2011-12-24T12:46:00.000+02:00

MAVİ SAKAL'IN ODALARINI DOLAŞTIM. 40 ODA. RENGÂRENK HAZİNE ODALARI. HİÇ AĞLAMADIM. KİMSEYİ KURTARAMADIM. ÇOKTULAR. ÖYLE ÇOKTULAR Kİ, BEN SESİMİ BİLE ÇIKARAMADIM. 40 ODAYI DOLAŞ, YE, İÇ, EĞLEN, RUHUNU DOYUR, KENDİNE GEL, MUTLU OL, DEDİ BANA MAVİ SAKAL. SONRA 41. ODANIN ANAHTARINI VERDİ. AMA SAKIN AÇMA, DEDİ. 41. ODA NEDEN YASAK. EĞER YASAKSA NEDEN VERDİ ANAHTARI?
NEDEN ANAHTARLAR VERİP YALNIZ BIRAKIYORLAR BİZİ? NE YAPMAK İSTİYORLAR?

...

SORU YAĞMUR DOLUYSA, İNSANI ÖLDÜRÜR.

E.T.

NÜKS..

2011-12-22T00:12:00.001+02:00

ÖRGÜT SANRISI BİTTİ. BÖYLE SANRILAR, KÜSMÜŞ ÇOCUKLARDA SIK SIK NÜKSEDER. İNSANLARLA DENK DÜŞMEK BÜYÜLÜ VE BİR O KADAR KISA SÜRELİ RASTLANTILARDIR BİZİM İÇİN, BİR TÜRLÜ İNANAMAYIZ. HİÇ ÖRGÜT GÖRMEDİĞİMİZ İÇİN DE, BÖYLE BİR AD TAKABİLİRİZ DENK DÜŞMELERE. OYSA HEPİMİZ, CASUS GİBİ YAŞARIZ, SAKLANARAK VE PAYLAŞILAMAYANIN YÜKÜYLE BİRBİRİMİZE DOKUNMALARIMIZ KORKAK KELEBEKLERDİR, DOKUNUNCA RENKLERİ YIKILAN. ÇÜNKÜ KÜSKÜN ÇOCUKLAR İNANAMAZLAR. Kİ İNANMAMAK, KÜSMÜŞ BİR ÇOCUĞUN EN BÜYÜK KAN KAYBIDIR.

E.T.

Böyle Bir Sevmek..?

2011-12-20T17:43:00.001+02:00

Nasıl sevmeli?

>Yaşar Kemal, Tilda ve bütün "sıra arkadaşları" için...

"Biz namuslu yaşadık Tilda. İyi insanlar olduk." Bu, en uzun cümlesidir Türkçe'nin.

Yaşar Kemal'in ölen eşi Tilda'nın mezarı başında söylediği.

En uzun romandan daha uzun, en ağırından daha taş.

* * *

İnsan, hayatın o kadar da kısa olmadığını anladığı zaman büyüyor galiba. Yaşayan için bitmeyecek bir şeydir çünkü hayat; ancak, ölmekte olan için kısa. Düştüğün yerde kalınmaz çünkü, vurulduğun yerde bitilmez. Uzar, genleşir hatta delinip derinleşir zaman. Birikirsin. İnsan en çok bunu anladığında yalnızdır. Birikeceğini, hayatın ölüme kadar bitmeyeceğini anladığı an. Aslında gerçekten tam o anda birini arar insan. İnsanlığın ucuz cehenneminde bir başına olmamak için. Olup bitenler hakkında hiç değilse konuşmak için. Bir şey görünce dönüp "gördün mü?" demek için. O yüzden işte...

"Tilda benim arkadaşımdı. Dostumdu. Kardeşim, kardeşten de öte bir şeyimdi. Edebiyat konuşurduk, siyaset, felsefe. Biz 50 yılı böyle geçirdik. Konuşarak."

O yüzden işte, önceki gece "Bir Yudum İnsan" programında Nebil Özgentürk'e böyle söylüyordu Yaşar Kemal. İnsanlığın ucuz cehenneminde bir arkadaşın gerektiğini anlatıyordu. Aşık olduğu kadını kaybetmiş gibi değil de, beraber yaramazlık yapıp, konuşup, beraber "durduğu", her şeyini bildiği, her şeyini bilen arkadaşını kaybetmiş bir çocuk gibiydi. Kocaman karınlı, kocaman sesli ama küstükçe ufalanan bir çocuk gibi. Zira, "evlilik" uygarlığın uydurduğu bir meseleydi ve esas olan hayat içinde yaşamak dediğimiz bütün o şeyler olup biterken, senin gördüğünü gören biriyle "sıra arkadaşı" olmaktı. Yoksa 50 yıl ne konuşur insan "karısıyla", "kocasıyla"? "Belediye başkanının verdiği yetkiyle" bir memur sizin beraber yatıp, üremenize izin verdi diye... Ama "sıra arkadaşı"...

Sıra arkadaşı insanın, önünde durmaz, arkasında da. Yanında durur. Böyle, yan yana durur işte. Siz yan yana dururken başınızdan olaylar geçer. Hayat denen sıkıcı dersi bir aralık kollarsın hep "gördü mü?" demek için.

* * *

Çünkü mesela hep eteği sarkar iktidarın.

"Gördün mü" deyip, iki kişilik gülersin.

Mesela sıra dayağına çeker sizi hayat. "Acıdı mı?" dersin. Acıyan yerlerini gösterirsin birbirine. Geçince ya da geçti sanınca, "gördün mü?" dersin. "Bak geçti".

Yokluklarda, yoksunluklarda yoklama yapacağı tutar hayatın. "Eksik" yazılmasın diye o, atarsın kendini ortaya. Yalanlar, masallar, hikayeler; oyalarsın zamanı. Ne yapar yapar "eksik" dedirtmezsin sıra arkadaşın için. Sonra bir aralık bulup yine:

"Gördün mü?" dersin, "iki kişi olunca nasıl idare ediyoruz birbirimizi".

Herkeslerden gizli, hınzır şeyler yaparsın birlikte. "Düşersin" diye çıkarmadıkları yükseklere çıkıp, "boğulursun" diye göndermedikleri dehlizlere dalarsın birlikte. Maceraların arasından parmaklarınız uçuşur güzel ve tuhaf şeyleri işaret etmek için:

"Gördün mü?" dersin, "Görecek daha çok şey buluyoruz iki kişiyken".

Gün gelir, bir rüya görünce bile "gördün mü?" dersin. Çünkü iki kişilik yıllanmış uykularda akıllar bile ılıyıp karışır birbirine.

Bazen başkalarına gönlü kayabilir bile insanın, başka "sıralara". Hayat uzun ya! Ama o başkalarına "gördün mü?" diyemeyeceğini anladığın anda... Sıraya dönüp yine:

"Gördün mü?" dersin, "Her şey bizim iki kişilik evrenimiz içinde olup bitiyor aslında. Olup bitiyor! İçinde!"

Ama sıra arkadaşı gidince... "Hayat sürüyor" diyorsun ha? Hadi ya?!

Ece Temelkuran

"gözler kan çanağı anlamında."

2011-12-19T14:32:00.001+02:00

"var git ölüm" diyemiyorum.

var

git.

var

git var git ölüm var git!

Who Will Take My Dreams Away?

2011-12-13T15:33:00.001+02:00

Film: La Fille Sur Le Pont; Fransız yapımı Köprüdeki Kız

Şarkı: Marianne Faithfull- Who Will Take My Dreams Away

("kadın, tren istasyonunda bir tahta duvarın önünde ayakta durmaktadır. arkadan tren vagonları geçip gider sarsıntılarla.
bir bıçak sallarım, kolunun hemen yanına saplanır. sonra bir bıçak daha, karnının kıyısına düşer. bir bıçak boynunu sıyırıp geçer. bir bıçak, bir bıçak, bir bıçak daha!.. her bıçakta bir inleme yankılanır. inlemelerle dolu keskin bir sevişmenin şarkısıdır bu. bıçak kadar keskin, bıçak kadar ölümcül, bıçak kadar hızlı bir sevişme... bir şarkı nasıl olur da bir bıçağın sesiyle hayat bulur. işte aşk budur biraz da. bir ölüm heyecanıdır.")

ter..

2011-12-08T10:21:00.000+02:00

B'eter kokladım bugün, bir nefeslik yeter.

Ba

2011-12-07T13:25:00.002+02:00

ne diyorduk?

"ben, babamın yuvarladığı çığın altında kaldım."

bu böyle..

woody?

2011-12-06T14:31:00.000+02:00

On soruluk bir sınavda, yazacak tek bir kelimenin bile olmaması, her şey zıddıyla mümkündür üzerinden olmayana ergi yöntemi olarak da okunabilir.

Çok Woody bir Allen.

sensedim..

2011-11-28T17:47:00.000+02:00

sensemek: ben'in seni özlemesi, canının çekmesi.

"Görmeyelden yüzünü ben ki nigârım, sensedim..
Âh u zâr ile geçer bu rüzgârım, sensedim.."

Senin Şarkını Söylüyorum..

2011-10-24T17:29:00.001+03:00

"Hüzün Uyandı."

2011-10-11T16:53:00.001+03:00

"Hüzün uyandı Melusine. Bunu anladığımda hiçbir şey duymadım. Çevremde olağandışı hiçbir kıpırtı görülmedi. İnsanların düzeninde hiçbir değişiklik olmadı. Ama hüzün uyandı. Bir ağaç kovuğunda olağanüstü güzellikte bir göz görüldü mor ve yeşil. Bir su-bulut geçti. Bir klavsen yağmuru çaldı. Kapılar kendilerine örtüldü. Hüzün uyandı."

Lale Müldür

2011-10-10T17:29:00.000+03:00

..derken istanbul'da bir yeri vurdu kalbim. duydun mu rhn?

suspayı..

2011-09-22T17:50:00.000+03:00

-bil ki koro-

oyunun üvey çocuğudur, şimdi çözül lalelerin dökülsün, kaybolsun rol, sussun tirad, dursun oyun, sen soyun. soyun ki bu ucuz bedenine ölüm olsun suskunluk gülüşün, yanık lastik kokusu. hadi sökül unutma. ilizyonu kır. sanma. umma nasıl olsa ayna seni anlatır.

Uyu peki artık uyu. susmak akıtmaz kanını.
Silah geçmez düşlerinden

Ölmek acıtmaz canını"

Ayr..

2011-09-15T11:24:00.000+03:00

"Sanadır, kuşatılmış arkadaşım, ak dağların berrak sularına, batık gemi düş'ünün seni bağladığı yere gider ayrılık şarkım."

CHE GUEVARA

-iyimserbirgül-

2011-09-14T17:56:00.001+03:00

"Hayat seni güldürmüyorsa;

Espriyi anlamadın

Demektir."

2011-09-14T11:20:00.002+03:00

2011-09-14T10:50:00.002+03:00

Portatif bir hayat; katlanabildiğin kadar..

çek..

2011-08-26T17:16:00.000+03:00

Tespih gibi hayat;

Çekebildiğin kadar..

eskiden terzi..

2011-08-26T14:38:00.000+03:00

beni eskit, bir terzi çıkar
fazlalıklarımdan, prova yokmuş
meğer! acıyan ve acıtan ten var

oldukça gövde dikiş tutmuyor

eskiden terziydim, dar vakitte

dükkanım vardı, ilk gömleğim

tez uçtuydu tenimden, o hevesi

artık gönlüm seçmiyor

teninden bir yağmur biç bana da

aramızın açıldığı yerden, o makas

hatırayı paslı bıraktı! düğmenin

yeraltında ten yokmuş tenhadan başka

şimdi heves bol geliyor..

Haydar Ergülen

içimizdeki şeytanlara zülfikârlarla..

2011-08-26T14:30:00.000+03:00

şimdi ne söylesem boş, şimdi ne söylesem bir kıyıya vurdukça dalgaların sildiği yazı, şimdi ne söylesem , asfalta yapışıp kalmış bir serçe ayakizi, şimdi ne söylesem ellerimde kendi ölümüne silah bulamamış bir katilin ikizi, ve dahi şimdi ne söylesem, enkaz yeri bir umut karalamasının düş eskizi..
kafiye olsun diye..

naylon..

2011-08-23T16:06:00.000+03:00

çalçene acılardan geçiyorum,

derme-çatma acılardan,

çingene acılar..

"-elimde, yenik yanık kadınlardan ödünç acı
avlanan biz değiliz, korkunun naylon kanatları.."

bilmek ömrümün zindanı..

2011-08-23T13:28:00.000+03:00

ağl..

2011-08-14T11:55:00.001+03:00

*Ölümler, çıplak gelir..

Pis bir sabah , kötü pazar, kötü sabah..

Yine bir yokoluş haberi.

Gittiğin yerlerde ışık var, biliyorum gencecik beden..

Şad ol..

^^Cecom^^

2011-08-13T11:33:00.000+03:00

"Asıl, bizim aramızda güzeldir hasret

Ve asıl biz biliriz kederi."

niyekırıkbukadar?

2011-08-10T16:28:00.000+03:00

“en iyisi mi derinliğe hiç mi hiç girmemek daha çok kanun sesinden, ut sesini, su damlasına değişmek dahası bilsem, demezdim elbet, bütün karışıklık yüzünde yeşille çatışan asi bir sarı, eğer susarsa başak, o kadar işlek bir kere kırık, hep kırık”

Biz kırıldık daha da kırılırız

Son kötü günleri yaşıyoruz belki
İlk güzel günleri de yaşarız belki
Kekre bir şey var bu havada
Geçmişle gelecek arasında
Acıyla sevinç arasında
Öfkeyle barış arasında
Biz kırıldık daha da kırılırız
Kimse dokunamaz bizim suçsuzluğumuza

gülCemal Süreyya

kışolabağlanayollarındostum..

2011-08-05T11:10:00.002+03:00

"herkes dosta yazmış arzuhalini

benim(bizim)kini ü-rüzgara yazmışlar.."

içinde "kaç" var?

2011-07-29T21:20:00.000+03:00

"ey gitmek denen serseri
gelinlik kuşlar gibi
sekip durma göğsümde
yağmuru bıçakladım ben
bıçaklarım seni de..."

Bir uçurtmam bile yok.. Hepsi bu.

2011-07-25T13:22:00.002+03:00

nası canım?

2011-07-20T19:36:00.000+03:00

Çok türkülü, çok baharlı, çok çiçekli, çok yeşilli bir aşk yaşamak istiyorum bazen; öyle..

2011-07-06T10:34:00.001+03:00

Bu gül bir şeyin anısı olacak ama neydi unuttum.

Kimbilir belki de sabah sabah yeniden açan umudun...

Can Yücel

Bu Kalem Melûn

2011-06-10T11:15:00.000+03:00

2011-06-10T10:02:00.004+03:00

"Bilmemişler hıncımın yaban otlar suladığını.."

Ama Umut Dağlarladır..

2011-06-08T12:17:00.000+03:00

"Ve sen daha demincek,

Yıllar da geçse demincek,

Bıçkılanmış dal gibi ayrı düştüğüm,

Ömrümün sebebi, ustam, sevgilim,

Yaran derine gitmiş,

Fitil tutmaz, bilirim.

Ama hesap dağlarladır,
Umut, dağlarla..."

"kırmızı bir danstı her şey, oynadım.."

2011-06-06T01:26:00.002+03:00

Ş.e.y.

2011-05-26T11:51:00.002+03:00

"Şey"lerimiz var bizim.. Yığınla şeyimiz. hatta gitgide biz o şeylerin bir şeysiyiz..

Şeylerin sarmalında yuvarlanan birer kayıp yıldız gibi, şeylerin uzayında ismi olan bir partikül gibi seyir halindeyiz. .

Diş fırçalarımız var bizim önce, sonra elektrikli diş fırçalarımız, sonra diş fırçalarının yedek başlıkları, o yedek başlıkların kapları, sonra o kapların koyulacağı bir kutu, sonra kutunun koyulacağı bir dolap, dolapta başka şeylerimiz, şeylerin arasında gezen ellerimiz var..

Acaba ne kadar zaman geçer bir ömürde kaybolan şeyleri arayarak, şeylerin yerlerini hatırlamaya çalışarak? bir kalabalık halinde, evlerimizde, bir başımıza oturmaktayız.

Bir de "yersiz şeyler" var, en çok zamanı onlar alır esasen.. kopmuş anahtarlıklar, bozuk paralar, dibi kalmış kremler, içinde tek dal kalmış sigara paketleri, para üstü yerine alınmış kötü sakızlar, saçlar kesildikten sonra öksüz kalmış tokalar, gazı bitmiş çakmaklar, teki kayıp küpeler.. Esas şeylerin arasında bir gezinti halinda varolurlar illâ^..

***

Kış renklerinden giyinmiş bir ihtiyar adam var aşağıda, pencereden bakıyorum mesela..

Yani evdeki bütün o "şey"ler ardımda.. Nasıl ağırım nasıl fazlayım kendime bütün bunlarla!..

Sırtım dönük olarak şeyler kalabalığına, adama bakıyorum. adam çöp kutusunu karıştırıyor. Belki de çöpler o kadar pis değildir. Kim bilir? Belki bu da bir meslektir ve muhtemelen nice incelikler içermektedir. Elinde ucu kıvrık bir demir çubukla adam, çöpleri eşeliyor. Bana buradan hiç de "zavallı" gibi görünmüyor. Çünkü hiç acele etmiyor ve epey rahat görünüyor, yetişecek bir yeri yok belli ki. üzerindeki hiç bir şey ona ait değil besbelli. Besbelli bir süre sonra ona da ait olmayacak , şehrin bir yerinde yenisi bulununca bir kenara bırakılacak.

Adam, üç beş şeyiyle birlikte sokaklarda dolaşacak. Adam, şeysiz. Adam, hafif. Hiçbir şeysiz olduğu için adamın telaşı da yok. Kayıp da etmiyor bir şeyini, aramıyor da. Elleri, olduğu gibi...

* * *

Metal bir sigara kutusu buluyor, adam çöpte. "Bunu beğenecek" diyorum ben. Almıyor atıyor. Çünkü "güzel kutular" hiçbir işe yaramıyor. Çok güzel bir bisküvi kutusu buluyor sonra. Ben olsam kesinlikle alırdım mesela, takardım onu da peşime. Adam onu da atıyor. Adamın ellerinde herşey gerçek kıymetini buluyor. Hayatta bir kıymeti, yaşamda bir karşılığı olmayan şeylerin tümü onun bile çöplüğüne gidiyor. Bizim "süslerimiz" onu ilgilendirmiyor. O bizim gibi şeyleri peşinden sürükleyerek sürünmüyor. Adam bizim çöplükteki hiçbir şeyi beğenmiyor.

Dev naylon torbasını sırtına atıp, elinde demir çubuğunu sallayarak ağır, ama çok ağır yürüyor.

Sokağın ortasında duruyor sonra.. Tam ters yöne doğru yürüyor. Sonra yine duruyor. Duruyor.. Oturmaya karar veriyor. Sonra kalkmaya karar veriyor yeniden. Bir kez daha ters yöne yürüyor...

Sizin bir sokağın ortasında durmaya hakkınız var mı? Siz bir sokağı üç kere ters yönde yürüyebilir misiniz? Sizin böyle bir hakkınız yok. .

Çünkü sizin şeyleriniz var.

Çok "güzel" şeylere sahipsiniz siz.

Teşekkürler...

Ece Temelkuran

2011-05-09T21:36:00.002+03:00

*Ve yengeç batırır göğsünün ortasına kıskacını.
Tam göğsünün ortasına

Kıs-kıvrak

2011-05-09T11:46:00.000+03:00

Akrep

iğnesini

henüz

çıkar-madı

affettiğimiz yerlerinden

birbirim iz in.

2011-05-06T17:58:00.002+03:00

"kestiğin yerde kalsın bıçak, gelmesin seninle."

2011-05-06T16:10:00.002+03:00

İyi bir şey olacak mı? iyi bir şey olacak mı? Olacak mı bir iyi şey? iyi şey bir olacak mı? şey olacak mı bir iyi? bir iyi şey mi olacak ? iyi şey bir olacak mı?

iyi

bir

şey

olacak mı?

Hayat mı daha acı, alınterim mi daha ekşi, gözyaşım mı daha tuzlu?

2011-05-04T17:24:00.001+03:00

Ben acılarla muhatap olmamayı da bilirim ömrüm ama senin yüzünü hep yanlış okuyorlar. Benim yüzümü hep yanlış okuyorlar ömrüm.

happiness is a mood, not a destination

2011-04-30T14:42:00.001+03:00

Ama o öbür yanım..

2011-04-28T15:18:00.002+03:00

Kurtulmak kolay mı kendinden..

sareri hovin mernem

2011-04-26T00:56:00.000+03:00

http://fizy.com/#s/19o6bm

"Gençliğim eyvah" şarkısı.. "Bi' gün yolda yürüyodum, bi' şarkı duydum, kalbim acıdı" şarkısı..

"Sevgim acıyor" şarkısı..

Bazı şarkılara ağlamak için; ne dediğini anlamaya gerek yok..

[Ben anlamak yorgunu; anlıyorum bu susmak yazgısını.]

Şeker Kırığı..

2011-04-25T15:34:00.000+03:00

*şimdi yanık şekerim sert, hayat ondan da dert,

ben zaten tiryakiyim, ayrılık aşktan da berbat!

ah karamela şekerim, aşk tatlı da insanlar berbat!

Haydar Ergülen

...

"..bir şeker kırığı gibi batar bu içine.. Eriyince acısı geçer.

İşte o an da sıkışıp gider zamanın, hareketin içine.

Öyle anlar vardır işte. Şeker kırığı anlar..

Söylemedikçe sen de mi unutursun acaba? Bir hatırlamaya başlasak kaç şeker kırığı var aslında.."

Nisanlık Öldü mü?

2011-04-18T15:54:00.021+03:00

Bazı şeylerin üzerinden bazı zamanlar geçiyor, bazı zamanların altında kalıyor bazı şeyler ve bazen o bazı şeyler hiç de orada kalmadıklarını hatırlatıyorlar -su- yüzüne vurup-durup..

İstanbul istanbul sen bu kez nasıl bu kadar küçücük bir ayakkabı tamir dükkanına sığıyorsun, bazen nasıl bu kadar küçülüyor ve o dükkan kadar-cık kalıyorsun; ben mesela bazen seni o dükkandan ibaret biliyorum; deniz bulamadığımda içimdeki balıkları bir kovanın içinde yüzdürüp-durup..

Küççücük bir ayakkabı tamir dükkanı üstadım, evet tahayyül ettiğin gibi, bir film karesi gibi, bir fotoğrafın arabı gibi, bir şarkının notası gibi, bir şiirin kafiyesi gibi..

Benim biliyorsun; -bildiğin benim- çok mühim onyüzbinmilyontane işimin arasında koştururken o film sahnesi ayakkabı tamir tükkanına işim tüştü. Elbette filmin esas kızı olaraktan -ah bu ben kendimi- siyahbeyaz bir filmin en vurucu "dakka"larından, en iz bırakıcı monologlarından, en hayati diyaloglarından birini yaşayabileceğimi bilmiyordum. Botlarımın "konç"larındaki çıtçıt kopmuştu ve ben konçlarımı konçlattıracaktım. Bir de bir ceketimin fermuarını fermante ettirecektim. Görüldüğü gibi son derece yağmurlu bir nisan kışında , son derece insani , günlük, sıradan bir iş için, o film sekanslarını ömrüme zaptettirecekmişim -habarım yokmuş.

Ayakkabı tamircisi amca bildiğin Sadri Alışık'ın biraz daha nev-i şahsına münhasırı, diğer taraftaki bir diğer daha suskun, daha görmüş geçirmiş, daha bilge görünen ve daha yaşlısı ise bildiğin Münir Özkul'un biraz daha sert görünümlüsüydü. Güleçyüzlü ayakkabı tamircisi "menekşe gözlü kız" gelmiş, diye karşıladı beni, tabure getirdi bana hemen. İçeride iki de kadın kahramanımız vardı elbet, içeride Ahmet Kaya şarkıları çalıyordu, içerideki kadınlardan birinin elinde cep telefonu, hoparlörden dışarı verdiği sesle "ağladıkça" dinletiyordu bize; "penceresiz kaldım anne" çalmaya başlayınca çok efkarlanıyor ve şarkıya yüksek sesle eşlik ediyordu. Bize şarkılar tutuyordu içerideki kadın, bundan sonraki şarkı senin, ondan sonraki senin, sonraki ise sana, diye diye; bizi şarkıların içine alıyor, bize şarkılarını veriyordu. Diğer kadına "ah istanbul, istanbul olalı" çıktı ve "ah bu benim şarkım! ben bunu sarhoşken dinlerim denize karşı" diyerekten coşkuyla karşıladı. Sonra bana ise "yabancı" bir şarkı çıktı ve "sen gençsin ya ondan" dediler, "yabancı" şarkıyı gençliğime verdiler; oysa ah ben nasıl "penceresiz kaldım anne", ben nasıl "ağladıkça"ydım, nasıl kıyılarıma vurdular bilmediler..

İşte orada anladım ben hikayenin filmleşmeye başladığını, benim böyle "anlatsam roman olur"larım vardır ömrümün yapraklarını araladığımda kurumuş çiçek gibi karşıma çıkan, işte o zaman anlamaya başladım o yağmurlu nisan akşamının, o ayakkabı tamircisinin onlardan birine ekleneceğini..

Şimdi kameramızı biraz sola, biraz eğik açıyla, -iç acılarımızın toplamı kadar- çeviriyoruz ve sol çaprazımdaki elinde cep telefonuyla şarkılar dinleten kadına odaklanıyoruz. Başında bir eşarbımsı, gözlerinin altında morluklar, gözlerinin içinde zorluklar, gözlerinin içinde daha neler neler olan, yüzü beyaz kadın rolünü oynamaya başlıyor -suflörsüz- dublörsüz- spontan-; hayat rolünü iyi çalıştırmış belli ki:

Bana sorular sormaya başlıyorlar, kim olduğuma, ne olduğuma, nerden gelip nereye gittiğime dair; özellikle o kadının ilgisini çok çekiyorum; yüzüme yüzüme bakıyor hep, gözlerimden saçlarımdan ellerimden mevzu açıyor, gençliğimden güzelliğimden söz ediyor, beni daha detaylı öğrenmek istiyor belli ki.

Ve sonra o gözlerinin altı mor kadın; konuşmaya başlıyor, kadın beni okumaya başlıyor; kadına ben hiç bir şey sormuyorum ama; kadın beni yazmaya başlıyor:

Diyor ki: "Sen" diyor çok yorulmuşsun çok koşmuşsun, 7-8 senedir uğraşıyorsun sen, bu kadar diyor yorma kendini.. Sonra senin 3-4 yıllık bitmemiş bir mevzun var, bir karmaşık mevzu, içinde kalmış biri var senin diyor. Ben içimde kalıyorum sonra, kadına bakakalıyorum.

"İki kardeşsiniz" diyor, biriniz hayırlı biriniz biraz daha hayırsız, "o da düzelecek ama"..

Sonra kadın diyor ki; "Senin" diyor, senin babadan kalma, babadan yana bir yaran, bir acın var küçük yaşlardan beridir..

"-Ölümden geleni yaptım" diyemiyorum. Baba^sızım diyemiyorum. "Ben, babamın yuvarladığı çığın altında kaldım." hiç diyemiyorum. Bakakalmaya devam ediyorum.

"Annenin" diyor, sana ihtiyacı var, onu yalnız bırakma, sizin diyor kafa yapılarınız uyuşamamış bir türlü, "hep" diyor çatışmış, üzmüşsünüz birbirinizi; "ama" diyor, "anneni yalnız bırakma.. "

"-Penceresiz kaldım anne" diyemiyorum, devam ediyorum bakadalmaya..

"İstediğin bir şey var" diyor; işinle ilgili, yükselmenle ilgili, talep ettiğin bir şey var ve bu bir şey bir şeye bağlı, onun için uğraşıyorsun.. Ama diyor; o istediğin şeyi almak için dile getirme, talep etme, "başarını ortaya koy, onlar görecektir zaten" diyor..

"Sonra" diyor sen hep daha iyi, daha güzel, daha fazla için koşturmuşsun, kendine bu kadar yüklenme, "akışına bırak" diyor.. Çok yüksekler için diyor uğraşıyorsun hep, biraz yere in, sonra zaten çıkarsın..

-"Ne zaman içime baksam, yükseklik korkum depreşir" diyemiyorum. Düşekalmaya devam ediyorum.

Sonra içinden şu harf geçen isimlerden, o isimlerden bana kalanlardan bahsediyor, bak diyor şundan hayır gelmez sana, bak diyor onun bir engeli var. Ne engeli nasıl yani, diyecek oluyorum: "evli gibi" ya da birine "bağımlı gibi" diyor..

-"Men seni bela sandım" diyemiyorum. Devam ediyorum kendime kalmaya..

Ve sonra bana ve ömrüme dair, [hayat artık sana ömrüm] bir sürü bir sürü şeyler söylüyor, bir sürü şeyler biliyor, bir sürü akıllar veriyor; "sen" diyor "çok temiz kalpli bir kızsın", bu kadar, diyor yorma kendini..

-"Yorgunum,
Çünkü yorgunluğumun yaşamak gibi bir anlamı var" diyemiyorum. Şaşakalmaya devam ediyorum.

Anlatıyor kadın, gülümsüyor tamirci, diğer daha ciddi tamirci hayata dair bilgece laflar ediyor, diğer daha neşeli kadın kahkahalar atıyor, Ahmet Kaya "ağladıkça" diyor; ömrüm orada bir kadının ağzından ayakkabı dükkanına cilalanıyor; ömrüm ayaklanıyor orada, "bu ayaklar senden hesap soracak / bir düşüncenin peşinden dolaştırdın sokak sokak" diye diye..

"..çünkü ben, ayakları hiç bir zaman yere basmadığı halde ayakkabıları sürekli delinen biriydim" diyemiyorum. Devam ediyorum cam kırıklarına basakalmaya..

Ben şaşakaldıkça, inanamadıkça anlatıyor kadın; beni, bana..

Kendi hikayesine geçiyor sonra; kendi hikayesizliğine, kendi kifayetsizliğine, kendi iç acılarına geçiyor; kamera hala eğik, acılar hâlâ ömrümüzün karşısında dim-dik.

"Bak" diyor; "bak hayat çok kısa, hayat çok güzel, biraz diyor aşağılara in, senden çok daha kötü durumda olanlar ne yapsın?"

"Ben" diyor; ben tam beş kez kemoterapi gördüm, insanlar hastanedeki odada yanımdan patır patır ölüp gidiyorlardı, battaniyeye sarıp götürüyorlardı, diyor.

Ben o hastalıktan iki dayımı arka arkaya kaybettim, ben çok ölüm gördüm, çok öldüm, çok kaldım ben; diyecek oluyorum, kadın ölekalmaya devam ediyor..

"Ama" diyor; Rabb'im bana çok güzel bir hayat bahşedecek biliyorum ben, "güzel bir şey olacak" diyor.. Para değil ama, diyor, güzel bir şey..

Ah umut diyorum; ah Bilge diyorum; "umutsuzluğun olduğu yerde umut vardır." diyemiyorum.. Bu cümle ile ne anlatılmak istendiğini en iyi o zaman anlıyorum ben; edebiyat bir "şık latife" olmaktan çıkıyor, "anlam"ın, anlamanın, bilmenin, öğrenmenin bordo kadife sine^sine çekiliyor perdeler, ben anlıyorum sonra.. "Hepinizi anlıyorum" diyen bir adamın gölgesine basmadan yürümeye çalışırken; "hepinize iyi niyetle gülümsüyorum."

Biraz sonra "güzel bir şey" geliyor dışarıdan, gencecik beyaz bir genç kız, upuzun saçlarıyla güzel bir şey olarak geliyor dışarıdan, yanında da bir delikanlı. Sevdiğiymiş, sözleneceklermiş, kadının kızıymış. Bana bakmaktan okula gidemedi diyor, sevdiğiyle evlenecek, açıktan bitiriyor, "Allah" diyor inşallah onlara hayırlı iş.."

Allahım sen nasıl bu kadar dua, İstanbul sen nasıl bir dükkan, kadın sen nasıl bu kadar gerçek oluyorsun, kadın sen film değil misin?!!

-"Hayır " diyor, bak ben bu kadar gerçeğim işte; hayat filmlerde anlatılan gibi işte, hayat böyle dua, böyle tanrı, böyle rüya, böyle -kanlı canlı işte.. "Bak" diyor, buradaki fotoğraf çekildikten sonraki dağıldığımız an gibi işte; donduğumuz gibi, döndüğümüz gibi, duyduğumuz gibi;

-saatini kaybetmiş zamanlar gibi, gücüme giden her şey ve cevapsız tüm sorular gibi..

"beni hoyrat bir makasla

ah eski bir fotoğraftan oydular"

diyemiyorum.

Devam ediyorum

baka kalmaya..

Sonra aradan birkaç gün geçiyor, ben belki o günün, o kadının, o diyalogların etkisinden; çok kötü bir rüya görüyorum. Çok kötü bir ismilazımdeğil hastalığa yakalanıyorum rüyamda -allahkorusun- ve doktorlara yalvarıyorum beni iyileştirsinler diye, hiç umut yokmuş ama, çok azıcık ömrüm kalmış rüyamda ama rüya o kadar gerçek gibi ve o çaresizliği o kadar diri hissediyorum ki.. Uyanıyorum sonra ve binlerce sevinç ve binlerce şükürle bir kez daha anlıyorum; anlamanın darboğazlarından her geçişte aksıra tıksıra yol alıyorum işte.. Son zamanlarda nasıl yorgun, nasıl bezgin, nasıl başağrılı, nasıl isyankar ve öfkeliydim hayata; "bak" diyor bana işte hayat, haddini bil, "bak işte nasıl iyisin, aslında nasıl her şey yolunda ve nasıl hakkın yok tüm bu isyana.. " Bak diyor sen yine terazinin adaletli kefesindesin, yüzü hep yere bakanlar ne yapsın ya?

Birileri hep susuyor işte; birileri önüne bakıyor ve susuyor ve işini yapıyor "bilmek"in karasularında boy verirken; bense denizi bir kez daha anlıyorum, kovada can çekişmekte olan balıkları suya bırakırken..

Bir kez daha anlıyorum;

"hayatın neresinden dönülse kârdır.."

belkienisbatur

2011-04-03T02:21:00.006+03:00

FUGUE IX

Belki de her an kanatlarını sınamaları gerek..

Martılara bakıyordu ara vermeksizin. Anlayamıyordu: Neden boşlukta bir yükselip bir alçalarak yeniden bozulacak bir denge aramakla geçiyordu vakitleri? İşi gücü düşünmek ve düşündüklerine inanıp yeniden düşünmek olan bir arkadaşı, "belki de her an kanatlarını sınamaları gerek" demişti ya, gene de arıyordu kendi sorduğu soruya yakışabilecek bütün karşılıkları: İşi gücü düşünmek ve düşüncelerine inanmadığı için onları bir eldiven gibi ters çevirmekti. Martılar da öyle yapıyorlardı zaten: Bir yükselip bir alçalıyor, bozulacak bir denge için altın nokta arıyorlardı.

Enis Batur. Yazılar ve Tuğralar (Istanbul: B/F/S Yayınları, 1987), s.421; Perişey

2011-03-30T09:11:00.002+03:00

Ah Fırat.. 9 yaşında.. ah.. neden ağlıyorsun diyorlar.. nasıl yanıt vereyim?

Şiire Gazele..

2011-03-29T14:17:00.003+03:00

*hesret çektim, könül verdim, men..

Hesret:

Çekildikçe kıyıya vuran bir ölü balık sürüsünün, hiç açılmamış bir mektup şişesinden yansıyan sureti..

Könül:

Adresi çoktan şaşmış bir mektubun, vardığı yanlış yerlere durmadan kan pompalayan mührü; "görülmüştür"

Hesret çekmek:

Kınından henüz çıkmış bir kılıç-balığının, durmadan maviye kürek çeken bir yolcunun denizini ikiye ayırıp durması hep; kırmızı..

Könül vermek:

Limanında hep aynı halatın bağlandığı ölü balıklar denizine mektuplar postalayıp durmak; buzdağına giden kayıklarla geri yollamak sonra onları: "adreste bulunamadı."

*könlümü vermerem heç kesemem , könlümü vermerem..

"Masumi'Yetimin Ceremesi Yok"

2011-03-24T19:46:00.000+02:00

… Biz yetimler intikam iştiyakıyla doluyuzdur. Dehşeti dengelemeye yatkınızdır. Başkalarının öçlerini de almaya hevesleniriz. Yetimlik bize kanlı doğaçlamalar yapma cüreti verir. Suçlamakla ya da suç işlemekle kaybolmayan bir masumiyet imtiyazına sahibizdir.

Dublörün Dilemması – Murat Menteş

Ay Karanlık..

2011-03-22T21:19:00.002+02:00

Dört yanım puşt zulası,
Dost yüzlü,
Dost gülücüklü
Cıgaramdan yanar.
Alnım öperler,
Suskun, hayın, çıyansı.
Dört yanım puşt zulası,
Dönerim dönerim çıkmaz..

EYVALLAHSIZ!

2011-03-17T13:08:00.005+02:00

"Temiz hissiyatlara ihtiyacımız var" diyor sırf iyilikten yana açılan aydınlık bir ağız, sevgili Yunus! "Duru" demek istiyor yani, eğilip bükülmemiş, sistemin pespayeliklerine, kalabalığın domuzca değerlerine katlanmak, uyum sağlamak için eksilip bulandırılmamış hissiyatlar. Mutluluk, acı, öfke, aşk, gimek, dönmek, karşı çıkmak.. Neyse ne, bulandırmadan yaşanmalı demek istiyor.

Bir yer geliyor -çoğumuz için iş hayatının başlangıcı veya "kazanmaya" başlamak oluyor bu yer- küçük küçük eyvallah etmeye başlıyor insan. "Ne olacak canım?" diyorsun, "Herkes yapıyor. Hem ben onlar kadar kirlenmiyorum ki!" Hatta, "Hiç değilse ben ne yaptığımın farkındayım," deyip iyice ikna ediyorsun kendini. Öfkeleneceğin yerde gülümseyerek geçiştirmeye çalışıyorsun durumları. "Kafayı mı yediniz kardeşim?" diyeceğin yerde, "Demek dünya böyle. Ne yapalım? Yapayalnız kalacak değiliz herhalde," deyip susmaya başlıyorsun. Sonrası zaten çorap söküğü gibi geliyor. Kendine ettiğin minnacık ihanetlerle başlıyorsun işe. Zamanla bakıyorsun ki, başlangıçta öfkelendiğin, nefret ettiğin, tiksindiğin ne varsa tam ortasında buluyorsun kendini.

İnsan tuhaf bir mahluk elbette; her seferinde daha büyük bir beceriyle buluyorsun kendini haklı çıkaracak bir nane. "Para kazanmak zorundayım," diyorsun, "Ben iyi bir insanım aslında" diyorsun, "Elimden başka türlüsü gelmedi," bile diyebiliyorsun hatta. Kafan daha iyi çalışıyorsa daha bilgiç açıklamalar buluyorsun yaptığın ve yapmadığın şeylere, kendine ettiğin küçük ihanetlere. İşte o zaman başlıyorsun hissiyatları bulandırmaya. Hayatın netlik ayarını bozuyorsun. Sanıyorsun ki, daha iyi olacak böyle. Olmuyor oysa. Güçten düşüyorsun. Kendinden uzağa doğru epey yol aldığın için.. Nasıl diyeyim? Sanki öksüz kalıyorsun. Sanki ilk eyvallahından itibaren kendini yetim bırakıyorsun. Sen kardeşim, işte o yüzden sabahları böyle tatsız kalkıyorsun. Ne rakı tat veriyor eskisi gibi, ne eskisi gibi şöyle etraflıca ağlıyorsun.

İlk bir şey vardı. Temiz bir şey. Paşa çayına batırılan bisküvinin verdiği mutluluk gibi bir şey. Alçakgönüllü, eski, küçük, temiz bir şey. Bu sistem benim o küçük, eski, küçük kalbimi bozuyor. Şunu alınca daha iyi hissedeceğimi sandırıyor bana, şöyle ünlü olursam daha "mühim" olacağımı, yüksek muhitlerde bulunursam daha önemli olacağımı zannettiriyor. Zannettikçe ihanet ediyor insan kendine. Gülmekten, ağlamaktan, melek gibi sevinmekten uzaklaşıyorsun ve bunların bütün temiz hallerinden.

Ezilene yardım etme fikrinden, sadece iyi insanları önemseme halinden, güçsüzün yanında olma isteğinden, arka sıra çocuklarına duyduğun yakınlıktan, velhasıl insan olmaktan uzaklaştırıyor seni, uzaklaştırmaya çalışıyor. İyi büyümek lâzım yani. İyi büyümek. Başlangıçta kimsesizler yurdundan gelen çocuklarla, kapıcı çocuklarıyla aynı sırada oturmak için direttiysen sınıfta, yine aynı sırada oturman lâzım. Ön sıralarda oturan "ineklere" nasıl gıcıktıysan küçükken, şimdi de domuzlara o kadar uzakta oturman lâzım.

Sevgili kardeşim, senin bugünden itibaren, tıpkı eski güzel günlerdeki gibi, eyvallahsız olman lâzım. Sırf temiz hissiyat için yani. Eyvallah mı?

bilg'Ece Temelkuran

Bir Çare Düşünmeli

2011-03-14T13:36:00.002+02:00

Benim yüzümde her şeyler var
Üç dilim ekmek bunlardan biri
Annem bir taşa oturmuş bunlardan biri
Sur dışlarında hafif bir eskici olur
Olur ya bir kendil olur biraz da elleri
İnsan yalnız mı buna bir çare düşünmeli.

Dün biraz ağlamıştım bunlardan biridir şimdi
Çok gülünç bir şekilde kahveye giriyorum
Sorsam ya kapıdayken gözyaşı girilir mi
Girilmez, girilmez, bunu her mahmut biraz anlatır
Korkuyla anlatır, yüzünü baygın tutar anlatır
Kahveci, seni sevmiyorum bunlardan biri.

Bir deniz yandı gene, yansın ne çıkar sanki
İşte horoz öttü yüzümün yarısında
Yüzümde bir horoz var dünyanın biri
Seni sevmek neden mi, acı ve güzel
Geldikçe geliyorlar ellerinin elleri
Odalar! çıplak masalar! buna bir çare düşünmeli.

Burda bir nefes olmalı şimdi boşluğu dolduracak
Sevdi mi akıl baştan firar etmeli
Eskidir, yorgundur, ayıptır diye yüzler
Bir sinek sinek mi vurunca öldürmeli
Ve sinek oldu muydu hafif bir uzaklık olur
Olur ya, hem biraz dargındır hem biraz evli
İnsan sevdi miydi buna bir çare düşünmeli.

ne yapıp Edip Cansever

"isyankâr iyiliğin, kötülük gibi geliyor kulağa"

2011-03-07T12:43:00.006+02:00

*kursak sevincime, güvendiğim dağlara..

nasıl büyüyorum ve nasıl küçülüyorum katlar arasında, kat kat kalabalıklar arasında ben, nasıl bilmiyorum neyi nereye koyacağımı bir bil sen.. nasıl arıyorum ve nasıl bilmiyorum neyi aradığımı, neyi bulamadığımı nasıl bilemiyorum. "bulmaktan değil, aramaktan vazgeç" demişti biri zamanında, şey.. dedim tan aldı götürdü, güneşler doğdu bak onca acının üstüne, tanvakitleri onca acının altına güneşler battı yine..

nasıl doluyorum ve nasıl yağamıyorum hiç bir yere; "ah bu ben kendimi nerelere koysam" vakitleri yine, bir sigara içimi zamanın küldüşü yangınına ömrümü düşürmek zamanları.. ömrüm.. hayat artık sana ömrüm diyorum. hayat sen beni hiç anlamadın.. hayat ilişkimizi gözden geçirelim mi seninle? birbirimizi özlersek geri döneriz belki, dönersem ıslık çalarım.

..ve nerelere gidiyorum ve nerelerden dönüyorum da hiç bir yere gitmemiş gibi oluyorum sonra, ben bu oyunu kazanacağım diyorum ve hiç kimse kaybetmiş gibi olmuyor sonra.. ve işte onca hayalburukluğundan geri dönerken nasıl acılar görüyorum yollarda, istanbul istanbul sen nasıl bir otobüssün? otobüste bir adam görüyorum, tıklım tıkış elbet ve uyur görünen yaşlı bir adam yere düşüyor koltuğundan, öldü sanıyor otobüstekiler, bağırıyor kadınlar, bağırıyor dur şoför hastaneye götürelim! derken adam hareketlenmeye başlıyor, kısık sesle bir şeyler anlatmaya çalışıyor, 2 gündür diyor bir şey yemedim, memleketten ameliyat olmaya geldim buraya, -bir gözü kapalı adamın- param kalmadı diyor, 2 gündür bir şey yemedim, allah diyor istanbul'da kimseyi kimsesiz bırakmasın.. kolonya veriyoruz adama, bisküvi çıkarıyor bir kadın, biri çıkarıp para sıkıştırıyor cebine, biri diyor amca seni memleketine yollayalım.. boyuna dua ediyor adam, dua ediyor, allah sizden razı olsun diye.. allahım sen bizden razı mısın? allahım bu nasıl bir rıza? "allahım" diyor adam, beni çocuklarıma kavuştur.. bir gözü kapalı, bir ömrü kapalı, bir istanbulu kimsesiz, bir allahı razı etmeye yetmiyor benim içimdeki dualar,, allahım diyorum bu ömrü nerelere koymalı, sen razı olur musun ömrümüzü örselediğimiz yerlerden..?

Allah İstanbulda kimseyi kimsesiz bırakmasın.. kimseyi kimsesiz.. Kim'seninim tanrım ama; bu istan'ından'bul bedduası tutmuş olacak birilerinin, boyuna bulduruyor istanbul bana, o kadar buluyorum ki hiç aramamış gibi oluyorum sonra..

yürüyorum sonra yollara atıyorum kendimi; pazar sabahı boş istanbul sokakları, sigaralar, kahır şarkıları, kahır yağıyor bazen gökten ve işte istanbul neden bu kadar büyük diye ağlıyorum, nasıl büyüyorum ve nasıl küçülüyorum yüksek yüksek tepelerde, o tepeden bu tepeye oyunlar oluyor hep; istanbul sen neden bu kadar oyunsun? neden bu kadar can kaybediyoruz hep ve oyunu sonlandıracak bir tuşun senin , neden yok?

sonra benim bir evim oluyor artık; hayalini kurduğum gibi, küçük-şirin-çatı katı evet, içinde ben varım bir tek, bir de morlar hep, bir de ben'cil şeyler işte; ama en çok kuşlarım var biliyor musun; martılarım ve güvercinlerim var çatımda, söylemede nedemedim. işte bazen oyunların içinden kuşlar geçiyor ve ben kimselere anlatamıyorum, çünkü her sevinç kursağımda, her bahar kışlığımda ve ben nereye koyacağım bunca acıyı ömrümün kuşluğunda.. ?

hayatın boğazında kalmış bir kırıntı gibiyim; bir türlü yutkunamıyor.. yor.. yor.

?

2011-03-02T17:02:00.001+02:00

"..çünkü yüreğinin pusulası bozulmuştu."

n e z a m a n d ı r a r a f t a y ı m

2011-02-17T16:25:00.000+02:00

Adı Şubat olan bu şiirde kalbim u z u n b i r n e h i r gibi ağrıyor. İnat yumağım çözüldü. Sol omzundan siyah atımı, sana düştüğüm o eski şubattan çukurumu alıyorum. Benden kalan boşluğa kırmızı bir araf düşüncesini koy...

Birhan Keskin

Sana Emanet..

2011-02-11T08:39:00.012+02:00

"Bir gün kabalık edersem;

habersiz çekip gidersem,

yalnızlığım sana emanet..

Çiçeklerimiz solmasın,

artık kaybetmek olmasın,

Anılardan, baharlardan tüket.. "

Olmaz İlaç Sine-i Sad Pareme..

2011-02-01T11:32:00.012+02:00

"Sitem etme! Haberi yok dağların.."*

İnsan, hep kendine oynayan bir pandomim mi? Ne kalır kendinden geriye, tüm bu olan biteni çıkarsan içinden, kendinin ne kadarını tanırsın aynalarda? İnsan hep kendinden kaçan bir tutsak mı, hep kendine yakalanan bir esir mi insan? Canım insan, yalnız insan, güzel insan.

"yalnız insan merdivendir

hiç bir yere ulaşmayan.."

Ah insan olan yerlerim, insanlığından kuşkulandıklarım, ama insan nedir ki diye diye insansız kaldıklarım, insan insan insan..

[Ben seni in sandım; içine girip korunabileceğim, sığınabileceğim, ısınabileceğim bir in-sandım.]

Al işte gene düğmelerini iliklediler, fermuarlarını çektiler, gözlerini kısıp, maroken koltuğun insanın içinden bir sürü hayvanlık geçmesine sebep o rahatlığına yaslandılar.
bana bakıyorlar. ben onlara bakıyorum. oldukça geometrik bir kepazeliğin şekli hayatı birbirine karışmış kenarlarından birbirimize bakıyoruz. bir sürü göz, bir sürü kaynayan kazan. hakikatin topuklarıyla meşakkatin kürekleri çarpışıyormuş gibi hoplayıp sıçrayarak mütemadiyen fokurdayan, kıyamet gibi bir sürü delik. kırpışıp duran binlerce delilik.
çölün saçlarını geriye doğru tarayan bir rüzgar, uçuşan kumların havalandırdığı iz...

bir ayrılık neresinden kopabilir ? ya da kanaya kanaya bir iz bırakarak kendinde, kapılıp gider mi
cehennem gibi bir yazın çiçekli yorganına?
ya ben, burada bu anda, hemen ölebilir miyim?
iz in verilir mi buna?

Başka Türlü Bir Şey.. Hep.

2010-12-31T10:35:00.002+02:00

"bir başka yolculuk dalından düşmek yere
yaşadığından uzun,,

bir tatlı yolculuk dalından inmek yere
ağacın yüksekliğince
dalın yüksekliğince rüzgarda..

ve bir yeni ömür

vardığın çimen yeşilliğince.."

geceden geceye arabayı kaçıran adam

2010-12-26T14:02:00.001+02:00

"...Yosunlarının dal dal, ağaç ağaç, gövdesine dolandığı çamurlu bir gölün suyu gibi her yanını saran, etine, kanına saldıran bu gürültünün çıkılacak bir yüzü, bir yüzeyi yoktu oysa. Bu ses gölünden, bataklığından kurtulmanın tek yolu, Sazandere'ye gidecek otobüsü bulmak, ona binerek, onun içine sığınarak onun kucağında buradan kopup yola düzülmek olacaktı."

.

.

.

Bilge Karasu

..iyi kimin adı?

2010-12-11T11:47:00.004+02:00

"Esas trajedi buydu.

Bir adamın kötü olmaya cesaret etmesi değil, milyonlarca insanın iyi olmaya cesaret edememesiydi."

John Fowles - Büyücü

"Cevapsız"

2010-12-10T15:11:00.001+02:00

"Bazen soruları andıran şeyler olur. Ya bir dakika ya da yıllar sonra yaşam bir yanıt verir"

"uzanır ağladığım yanıma"

2010-12-09T00:25:00.003+02:00

"Gelir dalgın bir cambaz. Geç saatlerin denizinden. Üfler lambayı.
Uzanır ağladığım yanıma. Danyal yalvaç için. Aşağıda bir kör kadın. Hısım. Sayıklar bir dilde bilmediğim. Göğsünde ağır bir kelebek. İçinde kırık çekmeceler. İçer içki Üzünç Teyze tavanarasında. İşler gergef. İnsancıl okullardan kovgun. Geçer sokaktan bakışsız bir Kedi Kara. Çuvalında yeni ölmüş bir çocuk. Kanatları sığmamış. Bağırır Eskici Dede. Bir korsan gemisi! girmiş körfeze. "

Ece Ayhan

/ Mevsimsel bir sızı ya da bütün 'Yort Savul'lar /

-susanlar-

2010-12-03T12:31:00.000+02:00

"Kırk yıldır insanlarla tekellüm ediyorum da onlar beni kendileriyle konuşuyorum sanıyorlar."

Bâyezid-i Bistamî

"İnşirâh" açılmak, genişlemek ve sevinmek demekmiş.

2010-12-03T12:28:00.000+02:00

Rahmân ve Rahîm (olan) Allah'ın adıyla.

1. Biz senin göğsünü açıp genişletmedik mi?
2. Yükünü senden alıp atmadık mı?
3. O senin belini büken yükü .
4. Senin şânını ve ününü yüceltmedik mi?
5. Elbette zorluğun yanında bir kolaylık vardır.
6. Gerçekten, zorlukla beraber bir kolaylık daha vardır.
7. Boş kaldın mı hemen (başka) işe koyul,
8. Yalnız Rabbine yönel.

BAZI DANSLAR BAZI YAŞLARI BEKLER

2010-11-28T13:35:00.004+02:00

"Erkek kadına tuzaklar kurar. Kadın da o tuzaktan kurtulmaya çalışır. Tango budur!"

Eskiden ağzının üzerine siyah bir martı konmuş gibi duran bıyıkları olan, sonra herkesi endişelendiren maceralarını yaşamak için, martıları kesip çok uzaklara giden bir adam bir gece böyle demişti. Ardından da eklemişti:

"Ayaklarıma bakma; tuzağa düşersin. Göğsümü izle! Göğsüm kuracağım tuzağı ele verecektir. Tangoda ayaklar bir ayrıntıdır! Bu, tuzakların dansıdır."

Sonra bir gece bütün kadınlarla dans edip, her birini tuzaklara düşürüp... Bununla yetinmeyip Tom Waits çalarken bir adamla gitgide daha çok erkekleşerek, sanki sonu ölümle bitecekmiş gibi tango yapıp... Martıları alıp sonra, yine çok uzaklara gitmişti.

Zaman geçti. Birbirlerinin ayaklarına bakarak, etamin işler gibi tango yapanları gördüm. Tuzak kurmayı beceremeyen adamlar, kurulamayan tuzaklarla cebelleşen kadınlar gördüm. Evli çiftlerin ehlileştirilmiş tango dersleri için birbirlerini hırpaladığını, çoktan ele geçirilmiş, teslim olmuş kadınların, kurulmaktan çoktan vazgeçilmiş tuzaklara düşmemeye çalışıyormuş gibi yaptığını gördüm. Bu "pis" dansı "temizlemeye" çalıştıklarını seyrettim. Bütün bu ehlileştirme çabalarına rağmen her tango dersinin tekinsiz hikayelerle son bulduğunu duydum hep. Tangonun "bir -ki üç" diye öğrenilse, "temizlense" bile tekinsiz bir şey olduğunu...

Oysa bazı danslar, bazı yaşları bekler. Birine, hiç yüzüne bakmadan bir şey diyebilmek için biraz ihtiyarlamalıdır insan. Tuzaklar oyununu sürdürme sabrı için biraz yaş almalıdır. Ayaklar, birbirine dolanmadan bir sabır oyununu devam ettirmek için kimi yollardan geçmiş olmalıdır. Bu kadar efendice kederlenmek, bir keder dansı yapmak için çalçene acılardan geçilmiş olmalıdır. Bir şeyi çok isteyip de yapmamayı bilmek gerekir tangonun "olması" için. Tango, istemek ve istediğini belli etmemek dansıdır biraz. İstemek ve istediğine yaklaşmamakla ilgili. Denizcilerin Arjantin meyhanelerinde "kötü" kadınlarla beraber yarattıkları bu dansın asıl hikayesi, gidecek olanı istemektir. Tango kalıcı olanların değil, hep gidecek olanların dansıdır. Ele geçirilemeyenler arasında sessiz bir kavga.. Beraber bir tuzağın koynuna düşmeyi çok isteyen ve bunu ilk kimin söyleyeceğini yoklayan bir kadınla bir adamın dansı.. Çok korkan, belli etmeyen iki kişinin birbirine meydan okuyuşu.. "Sevdim de vermediler" ağlaşması değil, "Ben seni hiç sevmedim" yalanı. Kim önce dökülecek, kim önce teslim olacak sınanması..

Astor Piazzola çalıyor.. Aklıma, giden denizcilerin tuzaklarına fena düşmüş, ama hiç düşmemiş gibi yapmış, iki memesinin arasından kan sızarken dönüp giden adama bir kere bile bakmamış kadınlar geliyor. Zor. Tango yapmak için biraz daha büyümek gerekiyor.

Ece Temelkuran

-oyunbitmezkibitmezkibitmezki-

2010-11-28T12:54:00.004+02:00

.
senin yenemeyeceğin, benim yenemeyeceğim
yenemeyeceğimiz bir uzaklık vardı
bir tek onun yılgısı vardı içimizde
inanmıyordun, inanmıyordum...
inanmıyorduk gidebileceğime
durup durup gitmeliyim dediğin halde gitmemenin
erinci içinde geçirdiklerimizin
uzamasını istediğini bildiğim halde
gitmenden en çok korkan ben olduğum halde
gitmek benim yazgımda varsa inanmak istemesek de
çöle çıkmam gerekiyorsa
ben gitmemek için elimden geleni yaparken
gitmemi düşünüp tedirgin oluyor
bana gitme diyemiyorsan
senden beklediğimi bildiğin halde kendime yenilmem için
bir tek sözünün yeteceğini bildiğin halde
ölüme katlanmaktan başka bir yol bulamıyorsan
ölüm içinde gitmeliyim
seni mutluluktan daha büyük bir yükün
altında bırakmamak için,,,
.
.
.

Bilge.. Ah Bilge..

uzunçöpkısaçöpuzunçpkısaçöpuzunkısaçöpçöpçöp...

2010-11-25T12:58:00.001+02:00

Hayat bazen; bir kez yakılıp kullanıldıktan sonra kutuya konan kibritler gibi; yanmasa da muhafaza!

Kalbim..

2010-11-22T22:05:00.003+02:00

*Utanmak, üzülmek ve umutlanmak; bir kılıçlarını, bir kadehlerini tokuşturuyorlar içimde..*

Sular Ne Güzelse..

2010-11-17T11:09:00.001+02:00

Yönünü şaşırmış, otları sallanmayı bırakmış, biçilmemiş bir çayır nasıl yavaşlayan bir kamyon gibi suların akşamına akıp giderse öyle. Anladın mı?

Sabun..

2010-11-17T09:21:00.002+02:00

Aldığım onca duş jeli, sabun, şampuan ve türevlerinin hiç birinin anne evindeki beyaz sabunun verdiği temizlik, huzur ve arınma hissini vermemesi..

Arada Bir..

2010-11-12T10:17:00.004+02:00

Arada bir bir yanım kaçsam diyor uzağa
katsam önüme canımı yorganımı

Arada bir yanım düşsem diyor tuzağa
Geçsem dünyanın derdini

Varsaamm cennetime diyor

..Ama o öbür yanım
Var ya öbür yanım
Amma öbür yarım
Korkak diğer yarım

Kurtulmak kolay mı kurtulmak kolay mı kendinden
Sıyrılmak kolay mı derdinden..

Arada bir bir yanım
Yıksam diyor şu dağı
Görsem diyor ardını, yarimi yarınımı

Arada bir bir yanım küstüm diyor o yana

Senden dost olur mu

KORKARSAN KAYBETTİN DİYOR..

Ama o öbür yanım
Var ya öbür yanım
Tutsak diğer yanımnım
amman öbür yanım Korkak diğer yarım

ama o öbür yanım var ya diğer yanım var ya öbür yanım, amma diğer yarım...............

kurtulmakkolaymıkendindeeennnnn..

A Vava İnouva

2010-11-04T15:19:00.002+02:00

Hayat bazen o kadar uğultulu ve gürültülü ki; çok artı bir ses sistemini kapatmak istiyorum, dünyanın. 7.1 komple surround.

müjgânla ben..

2010-10-23T23:27:00.001+03:00

"..dinlerdim telâşlı kanunlardan sarışın türkçeyi nasıl da sevdim ne iştir bilmeden sevmeyi ürkek bir çilenti usulca yoklardı bahçeyi nerde tavuskuşları nerde müjgân'ın gençliği nasıl da sevdim ne iştir bilmeden sevmeyi müjgân mıdır sevilmek yanlış anlaşılmak mı biraz da.."

kötüyaşarımkorkusuylahiçyaşamadım

2010-10-16T03:36:00.009+03:00

"Odanın duvarları bomboş.

Nasıl yaşadım on yıl bu evde?

Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi.

Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım."

Tutunamayanlar - Oğuz Atay

(Bir kutsal kitap var ise eğer..)

Cam Oda

2010-10-08T22:13:00.007+03:00

"Üzümde unutma beni zeytinde unut

ben tenhayım bağa

Sütünü bende sakla acıdan taşmış

bir incir gibi içliyim sana

Gazelimi al aşktan güze say beni

say ki yaprak olup düştüm dalına

Gamda tutma beni cam odada tut

ben küçüğüm dağa.."

Milat

2010-10-02T15:55:00.002+03:00

Başlamak.. Hayatı sıfırlamak. Bir merdiveni duvara dayayıp, duvara merdivensiz tırmanmak.. Bir bardağa su doldurup; suyu şişeden içmek.. Ceplerinde yeni bir şey var mı diye yoklayıp dururken hayatı; kendine yeni bir gömlek dikmek.. Gömlek değiştirmek. Kuyruğunu bir taşın kuytusuna bırakmak yenisi çıksın diye; içinde koşturduğun ormanların rengini almak, kimseler vuramasın diye.. Yeşil olmak. Bu kalem un gibi dağıtır sözcükleri diye diye; kurşun kalemi kağıda değdirdikçe fitilini ateşlemek o hep elindeki tetiğin; kendine yeni bir tabanca edinmek. Bu kez ne kendine ne başkalarına doğrultacağın; yalnızca hayatın soğuk kabzasında elin hep tetikte dursun diye; yalnızca güven ırmaklarının o serin sularında kurşun garantisini belinde hissedebil diye; yalnızca yüzerken, bir şelaleden aşağı yuvarlanırsan diye işte; ceplerini yokladığında soğuk bir taşa çarpma diye..

Başlamak.. Bu kez artık sahiden başlamak. Tüm karanlığından beslendiğin geceleri gündüze vardıran güneşten, tüm yağmurlarında yıkandığın şimşekleri çaktıran buluttan, tüm dikenlerinde koşturduğun kırmızısına kanadığın gülden; tüm çıkmaz sokaklarında kaybolduğun yolları maviye kavuşturan denizden; evet en çok denizden başlamak. Hep dalgalarında akıntıya kürek çektiğin, fırtınalarında yelkensiz kaldığın, kumunda taş, suyunda yosun, balığında kılçık aradığın denizden.. Artık mavisinden başlamak denizin; güneş tepeden tam dik açıyla yüzüne vururken sırtüstü yüzmek; durgun sularda kendini fırtınaya borana değil, dingin güneş rengine bırakmak..

Başlıyorum a dostlar; yeni bir hayata, yeni bir işe, yeni bir şehre, yeni insanlara, yeni umutlara..

İrtifa kaybetmeden uçuşlara en çok.. Havalanmalara. Sazlıklardan..

Biliyorum şiirler aklamayacak bu beni dünyadan kaçıran uç uca eklenmiş çarşafların kanını, biliyorum kimse vurmayacak dört yana saldığım ayağı kırık atları, biliyorum dürtmeyecek içimdeki narı kimse, kimse tadına bakamayacak içimdeki sepetini yaralayan incirin; kimse bunu gazel'den saymayacak.. Hiç bir şey içinde yüzmeyecek içlerinde yangınlar söndürdüğüm kirli suların, suları çekilmeyecek günle savaşarak ağır ağır çekildiğin bataklığın..

Sonra kalbim.. Yıldızların içine devrilmiş ka(hı)r lekesi. O, çok eski şarkılarla göğe ittiğim dua.

Gidecek kalbim; avuçlarına yalnızca alnının sığacağı bir kimsesizliğe.. Orda kendine bir secde bulur çakılır ancak, avuntunun tozunu ve uçsuz bucaksız hatrını göğün, başlayınca soğuk ve sonu gelmez karı başının üzerine çeker.. Göstermez kimseye, kanla dolan ağzını ve her şeyin nasıl biteceğini bilen yazgısını..

Yürünmüş yollar, denenmiş ağlamalar, sessiz göğü kışın, her sabah bir gül gibi gece seviştiği yataklardan çıkan her şey! Sarsıntıları savaşın, sokaklarda kan unutup biten o kavga! Zifiri ev içlerinde korkunç balıklar gibi kaynaşan, çürümüş yaprakla beslenen bütün bu anılar. Her şeyin, her şeyin karşısında, gözlerimde uyku, avuçlarımdan parmak uçlarıma doğru esen rüzgarla ben, orada her şeyin tam karşısında gövdeme tırmanan yakıcı buharla ben; bütün bunlarla ba şederim. Tanrı bana bunları bahşettiyse; ben bunlarla başetmenin yeni yollarını bulurum. Buldum. Yeni yollara çıkacağım ey ömrüm; sen sakın çıkmazlara sap-lan-ma!

Yeni bir yola çıkarım ben; uykuya yuvarlanır gibi. Ekmeği, yağmuru ve buz gibi kollarını tasanın, bırakarak ardımda. Çağrılmış ve mutlu gibi. Giderim, dalgaların parlak sırtı gibi keskin ve aman vermeyen ve sınırsız ve ölçüsüz ve yelelerine yapışarak korkunun..

Çünkü a bu hayat böyle. Dimdik yürüyen püsküllü bir aşk gibi sorularımı, acılarımı, şeytanlarımı değiştiren, erimiş kurşun gibi biriken delik deşik kalbimde. Öyle yakıp kül eden. Öyle keskin.. Umudu küçümseyen bir yüzyıl köpükler saçarak geçiyor aramızdan. En güç yokuşun yolunu tuttuğumuzdan, en korkunç düşmanı seçtiğimizden kendimize, oturup şarkılar yazdığımızdan. Birden patlayıp üstümüze dökülen sağanağa. İnandığımızdan. Beklediğimizden. Dünyayı söz sandığımızdan...

Peki; emrindeyim hayat, umrundayım, ömründeyim. Al seninim. "Günler tepelerden aşağı koşan atlar misali.." Koşarım senin yelelerinden yukarı. Yukarılara..

Demişti biri zamanında;

"Binyıllardır kendisini oluşturan bir mercan resifini neresine iliştirebiliriz ki koşar adım kaygılarımızın..
fakat bu yanlış mıdır.. zamanın ve yanında ufalan^an yaşamın bizi koşturması böyle..
yolunda gitmeyen bir şey var hissi verse de, ara ara, kim söyleyebilir bunun yanlış olduğunu..
ve bu sus lar, bu es ler..
nasıl olunur bunlarla.. ve zaten nasıl başka yolu yok..

ve nasıl olunur yine bunlarla.. es.. nasıl olunur.. es.. nasıl olunur.. es..
zaten.. es.. ol.. ur.. es.."

Bir Şarkı Tut

2010-09-30T10:09:00.002+03:00

Ben hepsiyle baş ederim de; bu şarkıları nereye..?

"vay gönlüm, vay.."

Paylaşmada nedemedim

2010-09-27T22:47:00.004+03:00

"
Sen diye başlasam mürekkebi kurumaz bu masalın biliyorum

Kanım donar; çünkü kanımla İlhan İrem’in söylediği şarkı aynı renk

Kul vefasızsa kader ne yapsın diyememekten

Her gün biraz Beşir Fuat, her gün biraz İlhami, biraz da Çiçek

Bende bir anlı şanlı, bende bir kayıp oğlan, bende bir azgın iştaha

Aşk! Ben seni nerde görsem avuçlarım terliyor

Zaman!

Senden nefret ediyorum, git başımdan

Sanki ben bilmiyorum rulet oynamayı, sanki bilmiyorum ata binmeyi, çiçekleri sulamayı

Fakat yirmibirinci yüzyıl acımasızdır, kıstırır okuma bilmeyen çocukları köşeye

Malum, bugünün kızları ağızlarında ciklet yerine jilet taşımayı tercih ederek büyüyorlar

Büyük sıkıntı.

Denir ki işte Amerika /yaşasın/ ve parlasın bizim yüz vatlık ampülümüz"

İki resim arasındaki 7 fark..

2010-09-25T15:44:00.006+03:00

Bu adamlardan sakallı olanı bir rus matematikçi: Grigoriy Perelman.

Dünyanın en önemli 7 probleminden biri sayılan Poincaire Varsayımı’nı çözdü.. Kendisine 1 milyon dolar ödül teklif edildi.. Reddetti.. Annesiyle birlikte yaşıyor..

Bir masası, bir sandalyesi ve kirli bir yatağı varmış.. Komşuları, onun evine sığındıkları için hamamböceklerinin kökünü kurutamadıklarından yakınıyor… Opera ve yürüyüş tutkunu.. 44 yaşında.

Kabak kafalı olan ise Ronald Perelman.. Amerikalı bir yatırımcı.. Zor durumdaki şirketleri satın alıp sağını solunu yamadıktan sonra yüksek karlarla satmasıyla tanınıyor.. Bir nevi akbaba.. Bu şirketler arasında meşhur Marvel Comics de var.. Hayırsever de bi' abimiz lakin.. Hayır işlerine son 10 yılda 200 milyon dolar bağışlamış.. Öte yandan fox tv tarafından büyük bir vatansever olarak nitelenmesine vesile olan yardımlar da yapıyor.. 67 yaşında.

Bu iki adamın yüzüne ve yüzlerindeki ifadeye baktığımda hayatla ilgili çetin bir denklemi çözecek gibi oluyorum sanki…

2010-09-21T01:20:00.001+03:00

gırtlağımda bir harf; büyüyor da büyüyor......

Munch..

2010-09-20T22:23:00.004+03:00

Patricia Carli - sans toi je suis seul

..Edward Munch..

"Belki de bir çığlık mı bu, bu seziş, bu yakınma

Bir çığlık, hem de nasıl, katılmış, donmuş,yaşıyorcasına

Uzansak ellerimizde uzansak avuçlarımızda, bir çığlık

Nedir mi ellerimiz-korkunçtur bir elin bir köşesinde insan

olmalarıyla-

Ne Yapıp Edip Cansever..

Yıllarca başucumda durdu bu resim; yıllarca

durdu da..

Duyurabildi mi çığlığımı,

insanoğlunun, kıyamet habercilerinin,

taş taşıyıcılarının ve Deccal'in..

Duyurabildi mi..?

Benden öte

Benden ziyade..

Köprüden Önce Son Çıkış

2010-09-18T18:22:00.011+03:00

Bir şehirle "ilişik kesmek.."

Nelerden mezun oldum sahi ben hayatta; nelerle ilişiğimi kestim, nelerden ikmale kaldım da hiç öğrenemedim şu hayatın öns'özünü; "bütünlemeye" bıraktım ömrümün baharlarını..

Hüzün katsayısı yüksek bir gün bu; bir kağıt parçasına bilançolanmış 5 yılın muhasebesi, sahi hayatın kaçta kaçına denk gelir? "Hayat artık sana ömrüm diyebilir miyim? Çünkü her ne kadar seninle aramda çok fazla anlatım bozukluğu olsa da seni kendime yakın hissediyorum ömrüm. Bak oldu sanki!" Ömrüm ile umrum arasında ters orantılar, ters yönlere kıvılcım saçan bıçaklar hep; ömrüm umrumda değil bazen, bazen umrum ömrümün kaçta katı? Ömür kömüründe çıra gibi, harın korunda köz gibi; ", iğri iğri" ikilemeler hep.

Ömrüm. Al bu acılar senin. Ben acılarla muhatap olmamayı da bilirim ömrüm ama senin yüzünü hep yanlış okuyorlar. Benim yüzümü hep yanlış okuyorlar ömrüm.

Seni hep "hoyrat bir makasla" ke'lime ke'lime böldüm ama; "sen sakın ikileme ömrüm.."

"P a r ç a l a n m ı ş ç o c u k s e s i m; k u r t a r a m a z s ı n k i

b e n i"

"Söyle benim ömrüm bu kente uğradı mı
Sahi ben hiç ömrümü kendime yaşadım mı?" (H.Ergülen)

Gri bir gün bu; -hüzün katsayısı yüksek- bulutlardan kendime bir gitmek yazısı yağıyorum; o şehre -belki de- son defa giderken bir otomobil arkası yazısı: "Sen uyurken gideceğim 90/2"
"o şimdi asker" belli ki; "bu ülke"nin "bıçkın tamlama"larına bekçilik ediyor -biz uyurken-
Bizim de bir "o şimdi asker"imiz var söylemiş miydim; "kardeşin duymaz, eloğlu duyar" türküsüne öznelik ediyor..

"Bir şehri neden sever insan?" diye sormuştu biri zamanında da; kelimeler hemen serilmişti ayaklarına şehrin; "o şehir" den çok gittim de ben "ardımda bırakıp gül çağrısını", asıl şimdi bir şehri bitirip, beyninden vurup gidip; asıl şehre başlarken selamlıyorum "İstanbul Ağrısı"nı..
İstanbul sana "merhaba" demek için yeni iyelik eklerim var, sen sakın elimi bana bulama İstanbul; kelimelerim artık sana emanet..

Kelimeler en "hakiki" uğraşım; "kelimeler kafi", "kelimeler yetse, daha neler neler.."

Böyle dört tarafı denizlerle çevrili kelimeler, böyle dağları denize dik paragraflar, öyle yazları sıcak kışları kurak iklimlere karasalım ki; mevsim normallerinin üstünde hüzne karmış masalım -gökkuşağının yedi renginden alacaklıyım.

O yüzden böyle zamansız mevsim geçişlerim, yaz ortasında üşümelerim, kış yarısında yanmalarım, gömlek değiştirirken, içimden kuşlar göçerken, dönüp dolaşıp -yine- kendime kalışlarım..

Tanrım bana bir üslup. Tanrım beni us'lat.

Tanrım

bana

bir

vuslat..

Ah ile Zar

2010-09-16T12:28:00.002+03:00

Bir Gülün Çevresi Dikendir Hardır, Bülbül Har Elinde Ah İle Zardır. Ne Olsa Da Kışın Sonu Bahardır.. Bu Da Gelir Bu Da Geçer Ağlama.

"gemi battı sevgilim. o kumaştan merdivenlerde, o kahverengi fotoğraflarda yitip gitti. bırak bu sefer kainat kazansın. bırak gideyim ben de bir pul gibi baharın arkasında. dedim sana bir yerlerde; "kapanmaz uçurumlarda birbirinin topuklarına çarpan şarkılardık" hiç bilinmedik son notasıyla dudaklarımıza yağan meteorun incecik ıslığı, o iç parçalayan sürtünme...

sana uzun bir mektup yazacağımı mı sandın?
bırak bu yıl sınıfta kalayım. hademenin her sene gri iğrenç bir boyayla sıvadığı çöp tenekesinin yanında bilfiil ayakta, ayışığı gibi ben, tir tir titreyeyim. iki zebani durmadan körebe oynasınlar. kocaman bir haz koçanı gibi derlenip toplanıp çarpsınlar alnıma. sen bugün ağlama, ben geri çekeyim boyunlarına ipler bağladığım kuşları. tıkıldığım o gıcır pırıl kafesi durmadan öpeyim her yerinden. olsun... sen sakın ağlama. sevgilim! benim el aynasıyla yola çıkan kaşifim. hiç görmediğim, hiç giymediğim denizim. gövdemin karyolaya, parmaklarımın bala, gölgemin lunaparklara değip ayrıldığı o kıyısız berbat ömrümün kıpır kıpır gelinciği. üfür çekmecelerinin tozunu, çıkart dil çıkartır gibi kırmızı elbiseni.

ama, sen sakın ağlama bugün.."

Daimiyem her can ermez bu sırra. Eyüp sabır ile gitti mısır'a. Koyun oldum ağladım ardısıra.
Bu da gelir bu da geçer ağlama

birgülünçehresidikendirhardır bülbül har elinde ah ile zardır ah ile zardır ah ile zar...............

Hüzün diye bir yer..

2010-09-12T11:02:00.002+03:00

Mutsuzluğumu yeterince hak etmek için

Geri döndüm kilometrelerce yürüdüm

Sığınacak yer kalmadı

Chagall’daki eşeğin gözünden başka

...

Cemal Süreya

Mut Taksimi

2010-09-12T10:57:00.002+03:00

şu olup bitenler bir gazoz reklamı olsa;

"bu dünyaya mutlu olmak için geldiğinizi unutmayın"

diyeceğim

velakin realite çok pis.

çok pis..

Maldoror'un Şarkıları

2010-09-06T13:18:00.003+03:00

Yaşamım boyunca, istisnasız hepsi de budalaca işler yapan dar omuzlu insanlar gördüm ve çoğu türdeşlerini şaşkına çevirip ruhları türlü şekilde baştan çıkarırlardı. Eylemlerine gerekçe olarak "ün"ü gösterirler. Onları görünce herkes gibi gülmek istedim ben de; ama böylesine tuhaf bir öykünme olanaksızdı benim için.

Keskin ağızlı bir bıçak aldım, dudaklarımın birleştiği yerlerde etimde yaralar açtım. Amacıma ulaştığımı sandım bir an. Kendi elimle yara açtığım bu ağıza baktım aynada! Bir yanılgıydı! İki yaradan akan kan, gerçekten başkalarının gülüşü olup olmadığını anlamama engel oluyordu aslında. Ama, bir süre karşılaştırma yaptıktan sonra, gülüşümün insanların gülüşüne benzemediğini gördüm, yani gülmüyordum ben,

...gülüşüm yoktu benim.

Comte de Lautréamont

Ba

2010-09-02T23:56:00.002+03:00

25 yıllık bir yaşamın -birkanadıkırıklığın- özeti olabilir mi bu cümle?:

"Ben, babamın yuvarladığı çığın altında kaldım."

Ya da Birhan'ın son ithafındaki gibi:

"Dilimde yarım bir hece gibi kalan babamın güzel hatırası için.."

o kadar yoktun ki..

Taş Parçaları

2010-08-25T14:40:00.005+03:00

taş parçaları taş parçaları taş parça parça parça par pa............

ben seni hep sevgilim ben seni hep
yüzünden geçen dalgalardan okudum.

ellerine sevgi okudum gözlerine şefkat okudum

annen seni inkar etmişti

aldım etime dokudum.

VII

dünya ne ki sevgilim,

benim sana yaptığım kubbe yanında?

düşsün, olsun, bırak, içinde yıldızlar patlıyor.

kolaydır inanmak kadar inanmamak da.

ister sal kendini dünyaya, ister kal yanımda.

her şeyden öte öyle sevdim ki ben seni

yoluna baş koymak diyoruz

biz barbarlar buna.

ey duymayan insanı, ey hayat dedikleri büyük kusur....

ey kimselere değişmediğim

ayrılığın neden bunca ağır?

hani adalet?

bir kasım' dan öteki kasım' a

bir yanım kör bir yanım sağır.

XII

şimdi bir masaldan bir peri

sessizce dinlesin beni,

alsın yorgun başımı

alsın cümlemi

usulca kalbine koysun.

benim cümle taşıyacak halim yok

XVII

omurgamı aldın benim.

omurgamı aldın.

omurgamı.

niye?

XIX

Varla yok arasındayım

Hep, varla yok arasındaydım.

Zaten.

Ben bilmedim ki niye teyelliyim, niye?

Varla yok arasında

Elimde bir kırık testi

Elimde bir kırık testi

Nereye bırakayım!

Gitmek mi yitmektir kalmak mı artık bilmiyorum

yerini yadırgayan eşyalar gibiydim ya ben hep

ve inançlı, gitmenin bir şeyi değiştirmediğine.

bilemem,

belki bu yüzden

ben sana yanlış bir yerden edilmiş

bir büyük yemin gibiydim.

beni hep aynı yerimden yaralayan o eve

yine de döneyim döneyim istedim.

XXIV

bir masal

bir taş ağırlığında olabilir mi?

olurmuş meğer.

birlikte bir masala inanmak istedim

ben seninle, sadece bu.

sen beni tek

tektekbıraktın
benim artık taş taşıyacak,

taş kaldıracak, taş atacak

halim mi var!

XXII

günler öylece kendi kendine geçsin diye

bir camın arkasında durdum

bana dokunmasın hiçbir şey

hiçbir şey yarama merhem olmasın

iyileşecekse,

hiçbir şeysiz iyileşsin diye

bir camın arkasında durup

akan hayata ve zaman baktım.

bilirdim, biliyordum, biliyorum,

bittiğinde, geçtiğinde,

azaldığında sızı, iyileştiğimde,

o saman tadıyla karıştığında;

her şey daha acı olacak.

XXXII

ömrü gurbette geçenler gibiydim senin yanında

duymadın mı, çok söyledim?

o uzun gurbette,

ben senin "adalet" diye diye

nasıl unufak olduğunu

gördüm.

göre göre, duya duya,

yine de bigane olarak her şeye.

bilmedin ki;

ben senin gurbetinde delirmemek için

kalbimin aklıyla ördüğüm bir yıldızlı kubbede

yaşadım.

tecellinin içinde ecel durur sevgilim, görmedin mi?

adaletin içinde bir zalim oturur.

XXXX

sözde kalır sevgilim

sözde kalır bütün sözler

aşk çünkü, aşk çünkü kendine

bir yol, bir ideoloji ister.

bilirim, çöl rüzgârında çalıdır bazı yaşlar.

sen sevgilim ilerde, biraz daha ilerde

bir tarihe başlayacaksın, orası işte

benim tarihimle başlar.

ve say, geriye doğru, tek tek

sende kalsın şimdi al bu taşlar. .

// birhan keskin //

Def-Terime Kuruyan..

2010-08-24T14:32:00.003+03:00

Ben ucu kıvrılı yerlerimden bir defter gibi kapanacağım sana; ellerinle kavrayıp beni, -içimi- açacaksın her yeni dürülüşte, öyle bir canlılıkla tükenmez kale'm olacaksın ki sonra; fethettiğin her yerimden tekrar yazılacağım sana..

...sen.

2010-08-22T21:23:00.002+03:00

Rüyanda sadece balıkları görecek kadar yüzsen. "Bir balığı ne zıplatır suyun dışına?" sorusu kemiksiz on beş dakika içini ele geçirene kadar yüzsen. "Herhalde müthiş bir fikir geldi aklına" cevabını epey mantıklı bulacak hale gelene kadar... Kimselerin olmadığı koylarda tatlı tatlı yüzerken çıkan çıkır çıkır deniz sesini dinleyecek kadar sessiz olmalı ortalık. En fazla bir zargananın burnunun dibinden geçişinden korksan. Sudan çıkınca balıkların renklerinden konuşsan.

Sonra, İş Bankası'ndan emekli olunca kendini küçük teknesine atan Kamil Kaptan en az 30 tane denizkestanesi çıkarmalı dipten. İlk darbeyi o vurmalı, sonra sana geçirmeli "karadikeni". Bugün senin görevin denizkestanesini fazla sıkmadan, kıpırdayan dikenleri avuçlarını gıdıklarken, yumurtaları ayıklayıp ağır ağır, azar azar tabağa koymak olmalı. Zaman diye bir şey kalmamalı onuncudan sonra. Telaş, senin ancak televizyondan bildiğin insanlara ait bir acayiplik olmalı artık. Sen bir denizkestanesi bir başka denizkestanesine sarılmak isteyince ne kadar kederlenebilir, sadece bunu merak etsen.

Domatesler kırmızı suyunu salınca salatanın zeytinyağına "Oh be!" demelisin. Bir tek rakı kadehine doğru tıkırdadığında şükretmelisin. Çipuranın yanaklarının ne kadar etli olduğuna hayret ettiğinde... Teknede kesilen kavunun kokusu deniz kokusuna karışıp da ruhun serinlediğinde... Küçük radyoda aniden Belkıs Özener "Aşkın bahardı..." diye başladığında... Sallanan teknede minik bir uykuya doğru devrildiğinde akşam güneşinde... Uyanıp balıklara bakarak suda ayıldığında... Bata çıka yenen şeftalinin suyu dirseklerine kadar aktığında tekrar denizde balıklarla yıkandığında... Teker teker bunlara işte şükretmelisin.

Akşam güneşi kaybolmadan, benim eflatun saatimde, yıkanmış paklanmış bir balıkçıya oturmalısın sonra. Çok sevdiğinden emin olduğun dostların olmalı, sadece güzel şeylerden bahsetmeliler. Şef garson küçük sürprizler yapmalı, ben diyeyim ıhlamur sosunda sübye yumurtası, sen de sakızlı ahtapot. Hadi bir de parasını almasın, öyle tatlı bir şef garson çünkü. Yaptığı sürprizden mutlu olan cinsten, en sevdiğim.Sonra lokanta masaları arasında dolaşan komik, uykulu çocuklarolmalı. Artık telden çember yapmıyorlar, bir tabancadan bir anda yüzlerce balon çıkarıyor bu çocuklar, bunu görmelisin. Hıza kesmiş her şey. Kafanı kurcalamalı; kayaların, ağaçların ve insanların kenarından arabalarla ve hızla geçtiğimizde ne kadarını görebiliriz ki baktıklarımızın? O kayaların, o ağaçların ve o insanların yanından yürüyerek geçen geçmiş zaman insanlarının kim bilir nasıl çalışıyordu kalbi, bunu düşünmelisin. "Hay aksi!" demelisin, "Bu çağın nasıl bir şiiri olabilir ki?" demelisin. Sonra bir çocuk havaya fışkırttığı balonları tek tek yakalamaya çalışınca, her birini patlatmadan şişeye yerleştirmeye nafile olsa da inatla gayret edince tekrar inanmalısın insanın her çağın marazını yenebilecek kudrette olduğuna. Bir Tanrı varsa muhakkak çocukların çekirdeğinde, böyle şeyler geçmeli aklından.

Sabah olmalı tekrar. Bir ihtiyar çıkmalı ortaya. Bastonuyla iki büklüm deniz kenarında. Birden kocaman bir deniz gözlüğü takmalı. Bastonuyla adım atmalı denize, yürümeli suda, beline kadar. Sonra bastonuna tutuna tutuna bir sokup bir çıkarmalı kafasını suya. Bastonuyla denizde yürüyen ihtiyarın sırtı küçük, esmer bir adacık olarak görülmeli ara ara. Bulduğu denizyıldızlarını hiçbir şey söylemeden genç kadınların masasına bırakmalı.Güneş batarken kendine doğru dönmeli gözlerin. Kendine sövüp sayıptatlı tatlı, sonra kendini affetmelisin. "Nereden baksan" demelisin, "fena insan sayılmam". Yola yine de kendinle devam etmeye karar vermelisin. Ağustosböcekleri gibi ses çıkardıkça içi boşalan, sesi bittiğinde ruhuyla birlikte eti de kabuğunu terk eden birisin sen. Nereden baksan...

Sabah olunca yeniden, bir domates koparsan dalından, biber acı çıksa of of of yansan, salatalığın kokusu eline bulaşsa ve kabuğunu alnına yapıştırsan, peynir sürprizini yapsa, nasıl güzel nasıl... Simit olsa, sıcak olsa namussuz, çok yesen. Böyle işte çay da kendince dünyanın en güzel çayı gibi olsa... İyi bir gün daha geçirsen yani. Yani sadece insanca bir gün daha. İnsana yakışan cinsten bir tek gün daha...İyi olursun. Bahse girerim daha iyi bir insan olursun.

Bir de benim güzel kardeşim, düşünsene, bu memlekette herkese böyle birkaç gün verilse... Böyle birkaç güne şükredebilecek sükûnet ve neşe... Düşünsene arkadaş, ne biçim yaşardık... İnsan gibi, insana yakıştığı gibi. Büyük bir sofrada beraber efkârlanıp sonra hep beraber gülen insanlar gibi... Şimdi bu fikir, bu hayal, senin gözünü doldurmuyor mu benim kardeşim? Benimkileri dolduruyor işte. Bu kadar kolay olmasına ve bu kadar imkânsız...

T.A.Ş.

2010-08-21T11:56:00.003+03:00

Beni esirgeyen taştı da öyle söküldü sabrım
Nasıl benzedim taşa,
ya da taş bana nasıl benzedi

Bilemezsin

Ağır bir taşla yaşadım nasıl
Taşta saklandım ben yıllarca taşta..
Bu yüzden anlamıyorsun öfkem
nasıl sert
Nasıl taze,
nasıl bozulmadı
taşıdığım
iksir..

// Birhan Keskin //

Akdikenli Acı Çehre

2010-08-18T15:23:00.007+03:00

Böyle bir "spam" mail düşüyor "mailbox"ıma. "Akdikenli acı çehre". Zayıflama ilacıymış. Ve fakad ben bu adı son derece şiirsel buluyorum, hayıflanma ilacı olarak. Yaz geçiyor; "ölüm ile hayat arasında bir b'ağlaç" olarak, "hıçkırık tutmuş bir virgül" olarak, "mıknatıssız bir pusula" olarak.. Duruyorum sadece, günleri günlerden sorarak, içimin elyazısını ellerden okuyarak, denizi -bile- bile karadan iz sürerek, oyunlardan kendime dünyalar devşirerek.

[ bir oyuna rast geldim, her taşı yakup hüznü..]

Çehre; insan, kendi çehresinden başlar mı insanı anlamaya, aynanın dilinden eskittikleriyle, bir diğerine yeni bir lisan biçer mi? O sustalıyı içinde döndüre döndüre kendinden diğerine yeni bir yüz yontar mı? Bıçağın -karasaplıbıçak- kaçıncı turunda kanar iç hacmin? Kanar mı hiç? En fazla içinden aldırdığın prematüre düşler, sezaryen duyarlılıklar, böyle minyatür tamlamalar, yama yanıkları, teyel boşlukları, dikiş izleri, dikiş izleri dikiş izleri..

[-de bana bu esrime
bu koygun minyatür yalnızlığından başka nedir-]

Diken; ama işte dikenli tellerle çevrili bir çocukluğun balkonundan sarkmıyor muyuz hep, tam düşecekken tutmuyor mu bizi hayat, parmakuçlarımızdan yakalamıyor mu, -parmakuçlarımneşter- terli ellerinle bir geçmişi kovalarken sen, ardına düşüp geleceğinden zincirlemiyor mu? Tanrım bana kaktüs sabrı, kirpi'k oklar bana; ah bana, hâla cevapsız, çaresiz bana..

[gece ki ey gece

o külli aynalar

seni ararlar

ıssız bir hat fotoğrafın

dan sana çıktım]

Acı; acı acı.. içimizdeki çölün, içimizdeki dölün, içimizdeki gölün ıslaklığı böyle; damlaya damlaya..

"-Ben burayı susuy0rum-"

Gece. Çok gece. Gepgece. Aklıklarını karadan çitilemiş derekenarı kadınları, ekme'karası yetimliğin bölündüğü örümcek bağlamış köprüaltı çığlıkları, dağbaşı yalnızlıklarının kuytulara çekilmiş çobanyıldızı sessizlikleri, "kasaba meyhanesi gibi" mutsuzluklar, eksi(k) yirmibeş derece karaltı karanlığında buz tutmuş ayaklar, gölgede kırk derece güneş bozgununda karayanık enseler, çingene pembesi etekliğin asıldığı tek ayağı aksak sandalyeler, küflü banyolarda bir köşesi kırık paslı aynalar, aynalar, /söyletmen beni!/ pusarık bataklıklar, boyunlara dolanan salıncaklar, anneye koşarken düşülen kuyular, kemiklerinin sayısı gün kadar ömür biçilen açlıklar, kelebek ömürlere dizilen kurşunlar, çığlıklar vebalar ağrılar gözyaşlar acılar acılar acılar düşüyor usuma; ömrümden düşüyor hep bunlar, geri kalanımdan sarkıyor..

Deniz minarelerini yağmalıyor yine hayatın sedef kabukları.. Kalbime y'oklar batıyor, ay sokağı'nda bıçaklanmışım bir buluğ vakti..

"Giderim batı kapısından güneş gibi bu kentin, zaman kıskacı altı köşeli.."

Benim soluğum rüzgarla karışarak kopkoyu gecenin o güzel mavi göğüne fırtınalarla, kasırgalarla düşüp kalkmaya gider. Bir halatta yaralar açmaya, denize çarpan hep acıyan yerlerinde en uzun süreninden; yaralar!

Giderim Omayra;
Üzerime yüreğimden başka bir muska takmadan.. Çehrem. Akdikenli. Acı..

Gidemem

2010-08-18T03:26:00.002+03:00

bir de böyle diyormuş ya hu; eskidikçe sezen'liyor insan..

"bi' şiirden, bi' sözden, bi' melodiden, bi' filmden
geçirip güzelleştirmeden can dayanmıyor
yıldızların o ışıklı fırçası azıcık değmeden
...bu şahane hüzün tablosu tamamlanmıyor"

ES

2010-08-10T21:11:00.000+03:00

Ben bir yerde durdum. No:22 PRAG / Kafka'nın Evi. Kaf'ka Dağı'nın ardı da denilebilir. Ora'da durdum ben, ömrümün en kırmızı durağında..

2010-08-10T21:04:00.000+03:00

ses bir ki..

böyle şeyler var hayatta.

2010-08-05T22:31:00.003+03:00

please cry again later

2010-07-29T02:38:00.003+03:00

gözlerim acıyor. boğazLARım da. soğuk su içmekten. anlıyor musun?

bence anlama. valla. şimdi anlasan, o anlama yeni anlamlar yükleyecek, anlamları kendine yontacak, o yontmalardan zilyon tane taş atacaksın kendi derinine, benim derinimle ölçüşmeyince sonra.. anlama işte. zigigi.

şey diyorum, ne zaman bitecek şaşkınlığımız? yoruldum diyorum. şarkımın pili pitiyor. dağları denize dik uzandığından belki ama, köylerime elektrik gitmiyor. yani hani yine umut deyince ben: kırılıyor yaz'ın gramofon iğnesi de öyle. çektiğim şınavlar bitti. hep bir hüznüyusuf eğretilemesi, hep mi kelimelerden boncuk dizmece, hep mi yek? düğünler filan var hayatta; "denizin üzerindeki ölü cesetler" diyor biri, "bile bile o denize giriyoruz". fiillerinize dikkat edin, fiillerinizin çatılarını sevmiyorum.

yahu boğazım acıyor, en içyerlerimde bir bant izi kalmış duvar eskizi, onun sağ yanında boyama kitabını taşırmadan boya.. sahi; boyama kitabını taşırmadan boyamış mıdır hiç boyacı çocuk? ya da istanbul niye hep boyacı çocuk, niye hep mendil satan çocuk, niye hep "mendilimde kan sesleri?" içim diyorum; kurtçuğun kelebeğe dönüşmedenki son evresinde, öyle tırtıl gıcıklanmalar yapraküstü.. [taçyapraklarım naylon]

çıkıp eczanelere mi koşsam, koşup takılsam da mı düşsem. ayna söyle bana sen kaç kilo sırsın? ayraç söyle yıllardır kaçıncı sayfadasın? hani alınyazını elinin tersi ile silen tarih? titreyen misinayı görüp de ürken kaç balıkçı tanıdı bu deniz? hem anormal mi, bak: şemal son derece kayık ve nabız da düzensiz.

sevgilim, inanmanı beklemiyorum bu kez. çünkü inadına tornistan, inadına gerçeklik ve gerçekliğe muhtıra! biliyorsun;
insan, haziran'ları ortada bırakmayı bilmeli bazan. temmuz'ları da.

diye

2010-07-23T10:53:00.002+03:00

ya da her şey;

"seni sonsuz biçimde buldum o biçimi almıştın
sandviçlerle, kötü şehirle, terle başbaşa kalmıştın
yürüdü üstüne herkesin neonu, herkesin babaannesi
herkesin en eski olan kökü, en eski hanesi
yeşili bozup suya çevirdin, akşamı sonsuz uzattın
ne buldunsa o akşama uygun, ne buldunsa ona kattın
sen bir atmacanın en uzun çığlığısın, her türlü gökte
göğü büyüttün, otobüsleri aldın, şehirleri ufalttın
seversin diye söylerim her şeyi, sana uygun olsun
çünkü her şeyin birbirine uygununu sen bulursun
gel ellerini ver en güzel ellerini öyle
ruhum, ateş yüreğim, kokum birlikte öyle.."

Turgut Uyar

diyebileyim diyeydi birine bir gün..